Thursday, September 24

Eingewöhnung - adaptation time in Kita / czas adaptacji w żłobku

Since over a month Nila is going to Kita (technically speaking it's Krippe, a kindergarten for smaller kids, aged 1-3). It's been challenging (mostly for me), but in the end I must say that the process went pretty smooth.

Whole kindergarten idea was very emotional for me. A lot of questions were bouncing in my head all the time - "Is it ok that I leave her for such a long time? Will she miss me so much it will cause too much stress and damage her relation with me?"

I tried to battle these emotional chaos in my head and even treated it with a big dose of good ol' science - I spend few evenings doing a lot of research about whether non-parental daycare is bad for children (or good), from Jesper Juul views on the topic (in German), Psychology Today research till Harvard research and it turns out that... there are no concluding findings in this topic. It's just too complicated, too many variables are influencing "the outcome" (meaning successfulness of your kid) that the only true compass is parental intuition and observing your kid. So you just have to go with the flow, be careful observer and trust your intuition. Mine was telling me: Nila is a social animal, she's gonna love it.


Even though keeping Nila with me at home is tempting, our society isn't built in favour of such a model - some people just have to work (like me). Even if I wouldn't not have to work for financial reasons, I would want to have a work just for myself and be able to broaden a bit my scope of topics - other than just what Nila did today. Simply - staying at home would be frustrating for me in a long run.

Adaptation phase (Eingewöhnungszeit)

If you have received your Kita-Gutschein and were successfully accepted by the Kita you chose, next step is an adaptation phase. Kids has to get used to new environment, new friends and the caregiver. We were told that it can take from 3 up to 6 weeks, and in our case 3 weeks were enough. We started our adaptation phase (Eingewöhnungszeit) at the beginning of August when Nila was 12 months old.
Usually Kita's start their year on 1 September.

First week - getting to know Kita

Our little Kita was having last moment of holidays, so there was just one group of 4 kids aged around 2 years old and two experienced caregivers. First week was just for getting to know the place, the caregivers and other kids, without us leaving the room. We were asked to come everyday at 10 am and sit quietly in the corner while Nila was exploring. At this stage it was perfectly easy - Nila was open, running, laughing and playing with other kids. We were asked not to play with her nor to respond to much to her need of our attention (here was the moment when caregivers were supposed to take over - if she fell and needed help to get up or if she was taking a toy from other kid). We were just to observe and simply be there.

After 3 days of initial "success" our caregiver suggested that we should try to leave the room for 10 minutes. So on the 4th day, after 15 minutes spent in the room I was supposed to leave when Nila was not watching. It worked out, but after a moment she started to cry like crazy - this "Moooommmyy, I am dyyyying" kind of cry that breaks every mother's heart in 2 kilometers radius. The caregiver went out after the longest one minute in my life and give Nila back to me. This little munchkin was all red, scared to death and of course I shed a tear with her. The caregivers were understanding and said it was all normal and nothing to worry about. We got back to the room and Nila continued playing for the next 45 minutes while I was sitting quietly in the corner (but in my head I just gave myself "worst mother award").

5 day was the hardest of all and the story repeated. Nila had a total meltdown and I had to go back after 3 minutes to the room. This time she didn't want to let me go at all - she just spend next 45 minutes sitting on me and hugging. My "worst mother award" just developed into "child-abusive asshole mother" type. I was scattered to pieces and promised myself that I will never-ever go here back again.

Fortunately there are usually two parents raising a kid. Nico was trying to calm me down the whole evening and said that we can keep her home if I really want to, but maybe we should give it a try a bit longer. I agreed but with one reservation - I will not be the one bringing Nila to Kita, but him. As you may suppose, this was a game changer.

Second week - getting used to be alone

Here the story brightens up and you may expect the happy ending soon. Nico bringing Nila to Kita was the best idea to make the whole process easy for all of us. I believe that she was feeling my tension, my doubts and my stress - and it was really not helping her adaptation to new place and people. Nico is usually quite laid back and relaxed - Nila took it as a green light and relaxed as well.

During second week we were asked to bring Nila at 9 am and go out of the room initially for 30 minutes, what expanded to 2 hours 30 minutes at the end of the week. What I know from Nico's story Nila was initially crying for 15-30 second when he was leaving, but then she was playing happily and forgot about all the drama. This was the moment we got to the point when our caregiver said "Let's try to make a nap in Kita next week" and I just burst in laugh - "Haha, yeah right, let's see how you're gonna make THAT happen" I thought...

Third week - napping at Kita

I was completely sure that sleeping at Kita will just not work. Why should it? She always (really always) falls asleep for her midday nap on my breast. No boobie, no sleep. No mommy, no sleep. Easy equation. But we had to try to stick to the adaptation phase plan - we were asked to bring Nila as usual at 9 am (she could come at 8 am to have breakfast but we preferred to stay home and eat all together, otherwise I would have to prepare something, pack it in a box and she would be eating with other kids at Kita) and to pick her up at 2 pm. I was so curious how it's gonna go (predicting major failure).
And of course.... (drumroll) - SHE SLEPT! Nico came to pick her up, but she was still calmly sleeping in her bed. I hope no sleeping pills where involved there. ;) But seriously, she slept and the caregivers said that there was no problem. She ate two portions of her Mittagessen (lunch) and passed out shortly after while carried to her bed.

All that gave me a big confidence and a big relief. Nila was more "flexible" to new things coming in her life than I though. It was also easy also thanks to our experienced and well trained staff at Kita.

Fourth week - full adaptation 

After we had achieved all we needed in our adaptation phase plan, we were a bit surprised that Nila was transferred from her group (along with Paul, another 13 month old boy that started adaptation with her) to a new one where two new kids aged around Nila and Paul were just about to start the whole process. I was a bit sad that the friendship that formed in the previous group were about to be broken, but fortunately kids are not locked in separate rooms all the time and play together in the playground and sometimes running freely in between the rooms of Kita, what allows them not to be bored even for a moment.


The whole process of adaptation was a lot easier for Nila than it was to me. I believe that all mothers (or sometimes dads as well) need adaptation phase more than the kid. It's first major change in family's life, especially if it's your first child and you didn't go through it with other kids.

Nila is safe, happy and entertained while we are allowed to work and make other "adult" things like vacuuming the floors, making shopping, cooking without having a 10 kilo toddler on your hip or just drink a coffee while it's still warm. She learned so much during these last weeks - she eats alone with the spoon (at least something is ending up in her mouth!), she dances in funny way - with two fingers up pointing the sky, definitely a style of dance copied from an older girl ;)

Our daily schedule in Kita looks like that:

7:00 beginning of the day at Kita
8:30 Breakfast (brought by kids)
9:00 Playtime (indoor or in the playground)
11:15 Lunch (cooked in Kita)
12:00 - 14:00 Nap time
14:30 Afternoon snack (brought by kids)
14:45 - 17:00 Playtime (indoor on in the playground)


[Polski tekst]

Misja: adaptacja. Żłobek w Berlinie

Od ponad miesiąca Nila chodzi do Kita (technicznie rzecz biorąc nazywa się to Krippe, czyli żłobek dla dzieci w wieku od 1 roku do 3 lat. Niemniej jednak wszyscy mówią na takie miejsce zbiorczo "Kita".)

Zostawienie Nili pod opieką kogoś obcego było sporym wyzwaniem (głównie dla mnie), ale koniec końców muszę przyznać, że cały proces przeszedł całkiem gładko. Miałam dość emocjonalne nastawienie do całego konceptu pt. żłobek. Ciąg pytań nie dawał spokoju: “Czy to w porządku zostawiać ją na tak długo samą?”, “Czy nie będzie za mną za bardzo tęsknić”, “Czy to nie zniszczy naszej relacji?” Próbowałam opanować ten emocjonalny chaos w mojej głowie i opanować to naukowym podejściem do temat. Spędziłam kilka wieczorów zagłębiając się we wszystkie możliwe opracowania naukowe dotyczące wpływu żłobka i przedszkola na rozwój dziecka. Od Jespera Juula (tekst w języku niemieckim), przez artykuł w Psychology Today po harvardzkie badania. I co? I pstro. Żadne z badań nie wykazały niczego pewnego. Zbyt dużo czynników wpływa na szanse dziecka w przyszłości i jego kondycję psychiczną. Trzeba więc zaufać sobie, uważnie obserwować dziecko i kierować się własną intuicją. Moja intuicja podpowiadała mi, że Nila to zwierze społeczne i dobrze odnajdzie się w żłobku.

Nawet jeśli zatrzymanie Nilki w domu wydawało było kuszące, to nasze społeczeństwo nie ułatwia takiego zadania - niektórzy ludzie (tak jak ja) po prostu muszą pracować. Nawet jeśli nie chodziłoby o względy finansowe to chciałabym pracować dla samej siebie - siedząc kilka lat w domu bez dodatkowego zajęcia byłoby dla mnie frustrujące - a to już na pewno przełożyłoby się bezpośrednio na komfort życia zarówno Nili jak i Nico.


Czas adaptacji (Eingewöhnungszeit)

Jeśli otrzymaliście już Kita-Gutschein i dostaliście miejsce w wybranej przez siebie Kicie, następnym etapem będzie czas adaptacji. Dzieci muszą się przyzwyczaić do nowego miejsca, kolegów i koleżanek oraz przede wszystkim do nowych opiekunów. Powiedziano nam, że cały proces potrwa od 3 do 6 tygodni. U nas na szczęście 3 tygodnie wystarczyły. Zaczęliśmy adaptację na początku sierpnia w momencie gdy Nila miała skończone 12 miesięcy. Kita zazwyczaj mają początek roku 1 września. 

Pierwszy tydzień - zapoznanie się z Kita

Nasze małe przedszkole miało ostatni moment wakacji, więc była tylko jedna grupa dwulatków - 4 maluchy na dwie doświadczone opiekunki. Pierwszy tydzień polegał na zaznajomieniu się z miejscem, opiekunkami i nowymi kolegami, podczas gdy my byliśmy cały czas w pomieszczeniu. Zostaliśmy poproszeni o przychodzenie codziennie na godzinę 10:00 rano i zajęcie miejsca w rogu pokoju, podczas gdy Nila eksplorowała przestrzeń. Na tym etapie wszystko szło gładko jak po maśle - Nila była bardzo towarzyska, biegała dookoła z innymi dzieciakami, śmiała się i bawiła. Poinstruowano nas, żeby nie reagować zbytnio na zaczepki Nilki, nie bawić się z nią i nie odwracać jej uwagi od nowych kolegów i opiekunów. Nawet jeśli zdarzały się momenty, które wymagały rodzicielskiej interwencji, tę rolę miały przejąć wychowawczynie, a myśmy mieli jedynie być biernymi obserwatorami w zasięgu wzroku Nili.

Po 3 dniach wstępnego "sukcesu", nasze wychowawczynie zaproponowały abym opuściła pokój na 10 minut. Tak oto 4 dnia, po 15 minutach spędzonych razem w pokoju zabaw, miałam ciuchutko zniknąć z pokoju gdy Nila nie patrzyła (wydawało mi się to dość brutalne - "jak to, tak bez pożegnania?" ale oczywiście i tutaj wychowawczynie wiedziały co robią - musiałam im zaufać.)

Na początku wszystko wskazywało na to, że Nila ma w poszanowaniu moją nieobecność, aby już za moment wytrącić mnie z błogostanu jedynym w swoim rodzaju płaczem pod tytułem "Maaaaaaamuuuusiu, uuuuuumieeeeeeram", który łamie serca wszystkim matkom w promieniu 2 kilometrów. Jedna z opiekunek wyszła z Nilą z pokoju po najdłuższej minucie w moim życiu i oddała mi Nilę do rąk. Moja mała muffinka była wystraszoną na śmierć, czerwoną od płaczu kupką nieszczęścia, która tak mocno wtuliła się w moją szyję, że zastanawiałam się czy może oddychać. Oczywiście i ja tutaj uroniłam łzę, to silniejsze od racjonalnych względów. Wychowawczynie były wyrozumiałe i powiedziały, że to wszystko jest normalne (nie byłam pewna, czy w tym momencie mówią o zachowaniu Nili, czy moim). Wróciłyśmy razem do pokoju, w którym bawiła się reszta dzieciaków i przez kolejne 45 minut Nila bawiła się dalej razem z nimi. Ja w tym czasie nadałam sobie samej tytuł "Najgorszej Matki Świata" i starałam się opanować łzy.

5 dzień był najtrudniejszy, a historia z czwartego powtórzyła się. Nila dostała napadu histerii, a ja musiałam wrócić do pokoju po 3 minutach. Tym razem jednak nie puściła mnie i spędziła całe 45 minut na moich kolanach, tuląc się do mnie jak przestraszone zwierzątko. W mojej głowie właśnie dostałam awans - z tytułu "Najgorszej Matki Świata" promowałam się na "Znęcającą się Nad Dzieckiem Suki". Byłam w zupełnej rozsypce i obiecałam sobie że nigdy-przenigdy nie zaprowadzę już Nili do przedszkola.

Na szczęście dziecko jest zazwyczaj wychowywane przez dwójkę rodziców. Niko starał się mnie uspokoić przez cały wieczór, mówiąc że jeśli bardzo chcę to oczywiście możemy Nilę zatrzymać w domu i jakoś sobie z tym wszystkim poradzimy, ale może powinniśmy spróbować jeszcze kilka dni. Po długich dyskusjach zgodziłam się, ale z jednym zastrzeżeniem - to nie ja będę ją tam zaprowadzać. Jak możecie się domyślać, to zmieniło wszystko. 

Drugi tydzień - przyzwyczajenie do bycia samej

Od tego momentu historia nabiera trochę bardziej pozytywnego wydźwięku i dobre zakończenie już blisko. Niko zaprowadzający Nilę do Kita było bardzo dobrym pomysłem, który ułatwił czas adaptacji całej naszej trójce. Wydaje mi się, że Nila czuła moje napięcie, stres i wątpliwości związane z przedszkolem (bo która matka nie obawia się zostawić swojego dziecka pod obcą opieką?). Na szczęście Niko jest tą opanowaną połową i Nila szybko przejęła jego zrelaksowane nastawienie do całego pomysłu.

Podczas drugiego tygodnia poproszono nas abyśmy przychodzili o 9:00 rano, i na początku Nila zostawała sama na 30 minut, co pod koniec tygodnia rozciągnęło się do 2 i pół godziny. Z relacji Niko wynikało, że Nila oczywiście nie była zbyt szczęśliwa gdy wychodził, ale kończyło się na 15-30 sekundach płaczu, po czym wychowawczyni była w stanie ją uspokoić i zainteresować zabawą w grupie. Pod koniec tygodnia opiekunki zaproponowały: "Spróbujmy ją położyć na drzemkę tu w Kita". Oczywiście roześmiałam się głośno - ciekawe jak one sobie TO wyobrażają!...

Trzeci tydzień - drzemka w Kicie

Byłam święcie przekonana, że co jak co, ale spanie w Kicie po prostu nie wypali. Dlaczego miałoby? Przecież Nila zawsze (zawsze zawsze) zasypia na swoją drzemkę przy mojej piersi. Nie ma piersi = nie ma spania. Nie ma mamy = nie ma spania. Proste równanie. Nie mieliśmy jednak wyjścia i musieliśmy trzymać się planu adaptacji. Przyprowadzaliśmy Nilę na 9 rano (mogliśmy zaczynać o 8 rano, ale wtedy jadłaby przygotowane przeze mnie śniadanie w Kicie, a woleliśmy spędzić ten czas wszyscy razem w domu), i mieliśmy ją odebrać po raz pierwszy o 14:00. 5 godzin osobno! Byłam bardzo ciekawa jak to wszystko pójdzie (przepowiadając oczywiście sromotną klęskę siłom wychowawczym Kity).
Oczywiście... (werble) - ZASNĘŁA! Niko przyszedł ją odebrać, ale Nila nadal spokojnie spała w swoim łóżeczku. Wcześniej zjadła dwie porcje obiadu (Mittagessen) i szybko wpadła w objęcia Morfeusza gdy wychowawczyni niosła ją do łózeczka.
Wszystko to dało mi ogromną satysfakcję i ulgę - wszystko układało się bardzo dobrze. Nila była o wiele bardziej elastyczna i otwarta na zmiany niż przypuszczałam. Na ten sukces zapracowały też doświadczone panie przedszkolanki.

Czwarty tydzień - pełna adaptacja

Po wszystkim co udało nam się osiągnąć przez poprzednie 3 tygodnie, Nila została zabrana z dotychczasowej grupy i przeniesiona do innej (a właściwie stworzono nową grupę) wraz z Paulem, innym 13-miesięczniakiem, z którym zaczynała adaptację na początku sierpnia i 3 innych maluchów w ich wieku. Trochę się martwiłam, że przyjaźnie, które zawiązała w poprzedniej grupie będą zerwane, a ona będzie musiała przechodzić przez cały proces ponownie, ale na szczęście dzieciaki często bawią się razem - czy to na wspólnym placu zabaw czy po prostu biegając swobodnie między pomieszczeniami - nie ma szans na nudę!

Cały proces adaptacji był o wiele łatwiejszy dla Nili niż dla mnie samej. Głęboko wierzę, że to właśnie matki (choć i tatusiowie również) potrzebują go o wiele bardziej niż dzieci. Dlatego sugeruję - rozmawiajcie ze swoimi wychowawczyniami, pytajcie o wszystko, proście o wytłumaczenie najmniejszych rzeczy, które spędzają Wam sen z powiek, choć przede wszystkim - zaufajcie im. Jeśli czujecie, że Wasz maluch jest gotowy na żłobek lub przedszkole - po prostu musicie zaufać przedszkolankom, zrelaksować głowę i zostawić całe napięcie za rogiem Kity. Inaczej cały proces będzie się ciągnąć w nieskończoność, co nie będzie dobre ani dla Waszego malucha, ani dla dzieci, które są z nim w grupie.


Nila jest bezpieczna, szczęśliwa i ma dużo zabawy w czasie, w którym ja i Niko możemy skupić się na "dorosłych" rzeczach - odkurzyć wreszcie mieszkanie, zrobić zakupy czy ugotować obiad bez 10 kilo słodkiego bobasa na biodrze, czy choćby wypić wciąż ciepłą kawę. Nila tak dużo nauczyła się podczas pierwszego miesiąca - sama je łyżeczką, potrafi naśladować dźwięki wydawane przez krowę, psa, małpę czy kurę i tańczy w bardzo zabawny sposób - dwoma paluszkami wskazuje niebo i macha kuperkiem - to na pewno wpływ starszej koleżanki. Zaczyna się! ;)

Nasz plan dnia w przedszkolu wygląda tak:

7:00 początek dnia w Kita
8:30 Śniadanie (przyniesione przez dzieci)
9:00 Czas zabawy
11:15 Lunch (przygotowany w Kita)
12:00 - 14:00 Drzemka / leżakowanie
14:30 Podwieczorek (przyniesiony przez dzieci)
14:45 - 17:00 Czas zabawy

No comments:

Post a Comment

Disqus for The Moon Mom